Tineke Lambreghts: schrijven als vorm van thuiskomen

Met Ik ben mezelf vergeten levert Tineke Lambreghts een roman af die een opvallende leegte in de Nederlandstalige literatuur opvult. Geen zelfhulpboek, geen luchtige feelgood, maar een genuanceerd en psychologisch onderbouwd verhaal over burn-out, identiteit en de vaak onderschatte impact van kleine, sluimerende kwetsuren.

De kiem voor het boek werd gelegd in 2018, toen Lambreghts zelf in een burn-out belandde. Tijdens haar herstel viel haar iets op: hoewel de boekhandel uitpuilt van de zelfhulpboeken over stress en herstel, zijn romans die dit thema écht van binnenuit benaderen schaars. “Ik miste een hoofdpersonage dat iets herkenbaars doormaakt,” vertelt ze. Pas later las ze The Burn-out van Sophie Kinsella en Nu we hier toch zijn van Chantal Van Gastel. Beide boeken raakten het onderwerp, maar misten volgens Lambreghts de psychologische diepgang die ze zelf zo cruciaal vond.

Die diepgang werd het uitgangspunt van haar eigen roman. Want, zo benadrukt ze, een burn-out ontstaat zelden door alleen maar hard werken. Het is vaak een complex samenspel van verwachtingen, oude patronen, onuitgesproken pijn en de neiging om zichzelf voortdurend weg te cijferen. In Ik ben mezelf vergeten wilde Lambreghts bovendien laten zien dat niet alleen grote trauma’s een mens vormen, maar ook kleine afwijzingen en subtiele ervaringen die zich stilletjes vastzetten en onze keuzes beïnvloeden.

Jolijn: leven op automatische piloot

In de roman volgen we Jolijn, een jonge vrouw die al jaren vooral bezig is met de noden van anderen: vrienden, familie, werk. Zelfs haar relatie lijkt perfect op papier – haar partner vinkt moeiteloos alle vakjes van haar mentale checklist af. Toch is er een prijs. Jolijn negeert de alarmsignalen van haar lichaam tot ze op de ochtend van haar 32e verjaardag instort. De diagnose is onverbiddelijk: burn-out.

Wat volgt, is geen snelle weg naar herstel, maar een confronterende zoektocht. Houdt Jolijn écht van haar werk, of houdt ze zichzelf dat voor? Is ze gelukkig? En misschien de moeilijkste vraag van allemaal: weet ze nog wie ze is? Terwijl ze probeert te herstellen, voelt ze hoe het verleden steeds dichterbij komt. Weglopen lijkt niet langer een optie; de confrontatie dringt zich op.

De kracht van het boek zit in de toon. Lambreghts schrijft met een aangename, toegankelijke stijl die de lezer meeneemt zonder te overweldigen. Je leest, analyseert en beleeft het verhaal vanuit je eigen comfortzone, terwijl het thema onvermijdelijk ook persoonlijke vragen oproept.

Van podium tot proza

Dat Lambreghts zo trefzeker schrijft over innerlijke belevingswerelden, is geen toeval. Ze schrijft al 33 jaar verhalen en sinds zo’n vijftien jaar ook gedichten. Die poëzie vindt vaak haar weg naar het podium: Lambreghts verdiepte zich in slam poetry, nam deel aan voorrondes van zowel het BK als het NK Poetry Slam en stond in 2021 in de Antwerpse finale van het Belgisch kampioenschap.

Tussen 2022 en 2024 was ze bovendien de allereerste dorpsdichter van Kasterlee, en sinds 2022 is ze lid van het Collectief Dichterbij. Haar liefde voor taal beperkt zich niet tot boeken en podia: via Instagram (@tinekes_taaltentakels) deelt ze gedichten, gedachten en schrijfervaringen met een groeiend publiek.

Ook in het verleden experimenteerde Lambreghts met vorm en perspectief. Zo schreef ze tussen 2011 en 2016 een blog vanuit het standpunt van een beukenboom genaamd Leopold, waarvan de teksten een tijdlang verschenen in het lokale magazine Band. Het typeert haar speelse maar doordachte omgang met taal en vertelstandpunten.

Een roman die blijft nazinderen

Met Ik ben mezelf vergeten bewijst Tineke Lambreghts dat literatuur een plek kan zijn waar kwetsbaarheid, reflectie en herkenning samenkomen zonder belerend te worden. Het boek is geen handleiding, maar een uitnodiging: om stil te staan, om te voelen en om eerlijk te kijken naar de vraag die onder het verhaal sluimert – wie ben je, als je even stopt met alles voor anderen te zijn?