Waarom ik ‘anders’ ben, door Nadine Smets

Onze maatschappij vertoont verwachtingspatronen. Men verwacht dat je netjes doet als alle andere mensen, dat je jouw rol in de maatschappij vervult, dat je houdt aan de regels waaraan iedereen zich te houden heeft. En toch, gelukkig maar, zijn er mensen die ‘anders’ zijn, die opvallen tussen de grijze massa. Mensen waarop wordt neergekeken omdat ze ‘anders’ zijn, maar die nochtans veel meer positiefs bijdragen aan de gemeenschap. Toch is het voor hen niet altijd makkelijk zich staande te houden en velen onder hen lopen dan ook rond met de “waaromvraag”. Waarom word ik niet gewaardeerd? Waarom kunnen anderen geen positieve eigenschappen in mij herkennen? Waarom ziet men mij steeds als een buitenbeentje?

Aan de hand van haar levensverhaal wil Nadine anderen een antwoord bieden op de “waaromvraag” en hen zo weerbaarder maken tegenover het negativisme dat hen veel te beurt valt. Anders zijn is goed.

Nadine Smets werd geboren in een gezin zonder harmonie of gelijkwaardigheid. Ze had niet de keuze te zijn wie ze echt was.
Haar moeder vond haar ‘anders’ dan haar vier broers en twee zussen. De vraag ‘waarom’ ze dan wel anders was, werd niet beantwoord. Stilaan begon Nadine te geloven dat het echt zo was.
Haar kindertijd was bekrompen. ‘Luisteren, armen over elkaar en zwijgen’ was de regel. Net zoals: ‘Vrouwen moeten onderdanig zijn, want mannen zijn de baas’. Hunkerend naar een schouderklopje of wat warmte, deed Nadine echt haar best, maar toch werd ze niet gezien, gehoord, erkend.
Als tweede oudste van het gezin bemiddelde ze tussen haar ouders. Zwijgen en agressie waren onbegrepen talen waarvoor ze een zesde zintuig ontwikkelde.
Als vijftienjarige brak Nadine uit door in de fabriek aan de band te gaan werken. Ze trouwde veel te jong en kreeg twee dochters, waarvan eentje met een matig mentale beperking. Ze werd een overbezorgde moeder in een succesvolle horecazaak. Ze ging in overdrive. Een scheiding versplinterde het gezin.
Nadine klauterde uit het graf en keek in de spiegels die haar matig begaafde dochter haar voorhield. De lange weg naar de top van de berg was hard en zwaar. Het was sterker dan haarzelf. De zoektocht naar haar levensopdracht begon, met vallen en opstaan. Illusies, naïviteit en alle beperkingen van het ego lieten zich zien en voelen.

 

Waarom ik ‘anders’ ben is een boek waaruit je kracht put en respect krijgt voor de mensen die een beetje ‘anders’ zijn.